23 sept 2013

Alternativa Galega de Esquerda esixe que o Sergas revise o contrato de Clece no hospital do Salnés



Alternativa Galega de Esquerda esixe que o Sergas revise o contrato de Clece no hospital do Salnés polos conflitos laborais da empresa. O deputado Juan Fajardo insiste en que os pregos de contratación públicos impidan acordos con compañías privadas que violan os dereitos das traballadoras e traballadores

Alternativa Galega de Esquerda (AGE), a través do seu deputado Juan Fajardo, vén de esixir ao Sergas que revise de contado o contrato do hospital do Salnés coa empresa Clece, publicado estes días. “Non pode ser que a Administración pública contrate con empresas privadas coñecidas por violar os dereitos laborais dos traballadores”, denuncia Fajardo, “e o caso de Clece é paradigmático, envolta en numerosos conflitos laborais. Sen ir máis lonxe, contra as traballadoras e traballadores da limpeza no hospital de Vigo”.


O parlamentario de AGE volve insistir en que os pregos de contratación da Xunta con empresas privadas deben prohibir os acordos con compañías que violen a legalidade laboral e ataquen as asalariadas e asalariados. A este respecto, Alternativa xa presentou iniciativas parlamentarias, sistematicamente rexeitadas por un Partido Popular para quen o seu modelo de relacións laborais parece ollarse no espello da escravitude.


AGE abandona a comisión da corrupción pola manipulación e as imposicións do PP

Alternativa Galega de Esquerda (AGE) abandonou esta mañá a denominada Comisión de estudo de medidas de prevención e erradicación da corrupción, farta da instrumentalización, da manipulación e das imposicións do Partido Popular. A viceportavoz de AGE, Yolanda Díaz, denuncia que a estratexia da dereita no órgano parlamentario vén dende a súa mesma constitución, cando o PP se negou a pactar o plan de traballo e ditou unilateralmente o seu. “Así entende a democracia o partido de Feijóo”, afirma Díaz, “só se apoias sen chistar o que eles propoñen”.
Alternativa esixira xusto antes de se constituír a ponencia –da que tamén se ausentou o BNG- a comparecencia na comisión de Modesto Fernández. Fernández era o xerente do PP galego no 2006. Nese ano, segundo figura nos papeis de Bárcenas -o ex tesoureiro do PP agora encarcerado-, a organización que presidía Alberto Núñez Feijóo recibiu máis dun millón de euros de empresas privadas que violaron a legalidade sobre financiamento de partidos. “O PP non quere explicar o seu presunto financiamento irregular, será porque oculta algo”, engade Díaz.
No plan de traballo que presentará AGE incidíase na necesidade de ter en conta non só os corruptos senón tamén os corruptores. No caso concreto do presunto financiamento irregular do partido de Núñez, estas serían as empresas que doaron cartos ao PP por riba do límite legal. A comisión da corrupción, coa maioría absoluta do PP, tampouco quere saber nada disto. “Unha vez máis, o PP aplica a mordaza ao Parlamento”, denuncia a viceportavoz de AGE.  

20 sept 2013

O ensino público atópase nunha situación límite

Alternativa Galega de Esquerda (AGE) alertou esta mañá de que o ensino público galego atópase “nunha situación límite”. A voz de alarma dérona en rolda de prensa os deputados Ramón Vázquez e Xabier Ron, quen avisaron, ademais, de que se non se toman medidas, “levará decenios reverter este proceso”. Os ataques da Xunta do señor Núñez ao ensino público forman parte central da súa estratexia de devaluación xeral da existencia das galegas e dos galegos. Para este curso -2013-2014- fano con durísimas medidas que cuestionan o dereito á educación pública das cativas e cativos, estabelecen o repago nos comedores escolares e precarizan –aínda máis- os empregos do profesorado pola vía de aumentar as interinidades. 

“A Xunta asegura que o curso comeza con normalidade”, afirmou Xabier Ron, “pero iso é un embuste, de non ser que entendamos por normalidade un país en que 93.000 fogares están no desemprego e o paro xuvenil afecta a máis do 50% das persoas. Cun 33% de familias en situación de exclusión, non podemos falar de normalidade”. Nese contexto, a consellaría de Educación discorre un infame decreto sobre os comedores escolares para que as familias paguen por este servizo. Cando antes o 92% dos alumnos tiñan este dereito de balde, agora unha familia en que os pais cobren 825 euros de salario cada un deberá pagar 20 euros ao mes polo comedor. Se o soldo é de 1.125 euros, a tarifa que se lles aplica será a máxima, 45 euros ao mes. “Isto é o que Feijóo chama rendas altas, nin máis nin menos”, indignouse Ramón Vázquez, quen prognosticou que ese decreto fará que moitos nenos non poidan usar o comedor.
No deseño do Goberno do PP para a escola pública todo está planificado para destruír un dereito universal que só se conseguiu logo anos e anos de loita. Por iso tamén inclúe a precarización do profesorado mediante o mecanismo de facer aumentar os interinos. Só en primaria, medraron un 30% respecto do curso pasado –de 547 a 825. Mentres financia con subvencións colexios ultrarreaccionarios que segregan o alumnado por sexo, a Consellaría de Educación pecha 15 colexios públicos –case todos no rural- e deixa os sistema  con 57 aulas menos. Iso si, concerta 40 novas aulas con empresas privadas e 18 unidades de Formación Profesional. Os recortes nos cartos públicos para axudar a mercar os libros de texto –logo de eliminar a súa gratuidade- son do 10%. “O PP está a dar pasos para aclimatar o ensino á denominada Lei Orgánica de Mellora da Calidade do Ensino [Lomce]”.
Faino tamén pola vía da españolización dos itinerarios educativos e coa redución do galego nas aulas, algo inaudito na historia da autonomía ate que o señor Núñez chegou co seu discurso contrario á lingua propia de Galicia. Aínda hoxe o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia vén de lle dar un ultimátum á Xunta para que elimine dunha vez a enquisa sobre linguas en que fundamenta o trato discriminatorio ao galego.

Os plans do PP para escola pública descartan, a maiores, a proposta que onte defendeu AGE na correspondente comisión parlamentaria de elaboración dun plan destinado a evitar carencias nutricionais no alumnado. Estas, que mestres e orientadores cadora detectan con máis asiduidade, fan preciso que a Administración pública actúe e para non deixar, así, todo en mans da caridade. A caridade e a beneficiencia foi exactamente a resposta que Alternativa obtivo do Partido Popular á súa proposta. “O PP négase e logo aproba un plan contra a obesidade, que está directamente relacionada cos problemas nutricionais”. A creación de aulas de castigo recollida no decreto que desenvolve a lei de convivencia é outro elemento máis da brutal ofensiva da dereita contra o ensino público e galego e de calidade. “Están a someter a sociedade galega a unha purga”, concluíu Ramón Vázquez.

ANOVA OGROBE PRESENTA UNHA MOCIÓN NO CONCELLO PARA QUE SE HABILITE UNHA PARTIDA NOS ORZAMENTOS DESTINADA A PAGAR AS MATRICULAS DOS ESTUDANTES PERXUDICADOS POLO RECENTE DECRETO DO MINISTERIO DE EDUCACIÓN EN MATERIA DE BECAS.






O pasado dous de Agosto o Consello de Ministros aprobaba o Real Decreto que inclúe os novos requisitos do programa de becas. Un decreto que esquece que a principal función das becas que se conceden ós estudantes é a de facilitar a igualdade de oportunidades entre todos os alumnos, e evitar que ningún estudante se quede sen realizar os seus estudos por carecer dos medios económicos necesarios para pagar unha matricula universitaria, a maiores de tamén ser un instrumento de “estímulo” para a mellora do rendemento académico. 

Este Real Decreto endurece os requisitos económicos das familias, ao reducir os umbrales económicos polos cales te exclúen do dereito a percibir beca, e establece uns requisitos académicos más esixentes . A maior demostración de que isto é así e que no propio borrador da memoria económica que acompaña ao proxecto, a previsión para o curso 2013-2014 e de 200 millóns de euros menos que as previsións para o curso 2012-2013
Así, independentemente de cal sexa a nota de corte de calquera carreira, o decreto do PP obriga a conseguir unha nota mínima do 6,5 nas probas de acceso para a consecución de beca económica, e no caso de estudos de Formación Profesional 5,5 nos estudos previos, cando antes chegaba con aprobar e matricularse. Tamén se esixe un 5,5 de nota para estar exentos do pago da matriculación. E osa estudantes de postgrado, deberan aprobar todos os créditos e sacar unha nota de 7 para as profesións reguladas e un 6,5 para o resto.
Con respecto aos factores económicos, baixa o importe das becas e redúcense os ingresos máximos polos que se cambia e umbral de renda, perdendo o dereito a percibir a beca xeral: de tal xeito que, por exemplo, no caso dunha nai solteira con un único fillo en idade universitaria, que ingresase máis de 8.000 euros anuais (menos de 700 € o mes), o seu fillo xa non recibiría a beca xeral, percibindo só a de cambio de residencia ou desprazamento...   Ou unha familia tipo (4 membros) que ingresase máis mais de 1.250€ o mes, tampouco podería acceder aos 1.500 € de beca. 
Non imaxinamos maneira mais restritiva nun pais civilizado e democrático de evitar que as persoas de clases menos favorecidas accedan a unha formación universitaria. Preguntámonos se é así como se favorece que as persoas que carezan de medios económicos para poder estudar o fagan de igual modo?, se é así como se asegura a igualdade de oportunidades de quen teñen vocacións e aptitudes?
Non somos só nós os que criticamos este Decreto, que foi rexeitado por moitos estamentos neste país, dende os propios estudantes, mestres, reitores de universidades, pais e demais  partidos políticos.  De feito, incluso o propio Consello do Estado recriminou o PP a falta dun estudio profundo do  Ministerio de Educación sobre as consecuencias para a igualdade de oportunidades e a mellora do rendemento do alumnado que tería esta lexislación.
Recollo aquí algunha das conclusións que expresa o propio Consello do estado no seu ditame: “estas medidas deben ir precedidas de un estudio detenido en el que se ponderen sus consecuencias desde las dos perspectivas apuntadas: la igualdad de oportunidades y el estímulo a un mejor rendimiento académico”. “no aparece valorado en absoluto el impacto que tendrá la norma proyectada. “No se apunta siquiera cuántos ni qué tipo de alumnos pasarán a obtener, o perderán, becas, y los efectos de ello, lo que puede ser trascendente y no necesariamente justo; tanto más cuanto se cambian y endurecen los requisitos académicos, pese a lo que se dice en la memoria, se aumentan los umbrales económicos 2 y 3 (se suprimen los umbrales 4 y 5), e incluso el importe económico previsto -según el borrador de la memoria- para becas en el curso 2013/2014 es del orden de doscientos millones de euros menos que lo previsto para el curso 2012/2013.
Un  documento que fai evidente mais que ningunha opinión política, o equivocado deste Real Decreto, da súa falta de criterio obxectivo, e do interés ideolóxico que se oculta destras destes cambios, e dicir “que só poidan acceder a educación superior aqueles que poidan pagala”…
Outro dato interesante, e nada partidista: Segundo a Conferencia de Reitores das Universidades Españolas (CRUE), 80.000 alumnos con poucos recursos poderían quedarse fora da universidade por non poder facer fronte o pago da matricula e quedar excluídos das axudas pola aplicación deste novo Decreto. 



Dende o Asemblea local de  Anova, cremos que o acceso a formación e un dereito que non debe ser pisado por accións ideolóxicas como este decreto. O futuro dos/das xoves depende en gran medida da súa formación, e non deberiamos permitir que ningunha persoa se quedara fora do acceso a súa formación por un simple factor económico. Ademáis, visto o resultado orzamentario do 2012 cun superávit de 1.416.845,22€, compróbase a capacidade económica do Concello do Grove para levar a cabo inciativas de carácter social como a proposta. Por isto propoñemos a este pleno a seguinte moción:
* Que con carácter de urxencia debido a proximidade do inicio do curso universitario,  se habilite unha partida económica destinada a cubrir os gastos de matricula  e de taxas universitarias daquelas persoas que debido o Real Decreto 609/2013, do 2 de agosto, perderan o seu dereito a beca ou a exención das taxas de matriculación. 
* Que se elaboren e publiciten unhas bases que regulen a concesión das axudas do punto anterior, tendo en conta criterios de renda, familias numerosas e tamén se perderon o dereito a percibir outras axudas.
* Que se tomen as medidas necesarias para garantir que ningún veciño ou veciña do Grove se quede sen acceder a universidade por non poder pagar a matricula e as taxas universitarias. 

19 sept 2013

Frente Ampla, socialismo democrático e unidade popular

O compañeiro Antom Fente, dende Chantada, deixanos este máis que interesante artigo.
Eu traballo,
ti traballas,
el traballa,
nós traballamos,
vós traballades.
Eles comen. 1

A Coordenadora Nacional de Anova-Irmandade Nacionalista acordou, no passado dia 14 de setembro, contribuir para a criação duma Frente Ampla não excluínte para as eleições europeias como ensaio da quebra democrática com a II Restauração bourbónica. O acordado afunda no acordo da nossa I Assembleia Nacional celebrada em junho de contribuir a acelerar a queda com este regime apodrecido mediante a soma de forças que multiplique.

Em maio de 2014 a esquerda não resignada tem que demonstrar que o é mediante uma escolha bem simples: pode antepor o eleitoral e o partidismo à necessidade de iludir à cidadania com uma proposta que trairia consigo uma baixa abstenção e que, aliás, barra nas urnas os partidos dinásticos deixando-os em minoria como em abril de 1931 dando pé a um novo ciclo político; ou pode apostar por uma Fronte Ampla POLÍTICA e não apenas partidária. Sem unidade será impossível começar, em qualquer naçao das que compõem o Estado espanhol, programas realmente transformadores que vençam o férreo poder da bancocracia e as elites políticas e económicas de Eurolândia.

Política e integral, de toda a cidadania, que conte com os partidos políticos, mas também com os movimentos cívicos. Com as forças políticas galegas nacionalistas e de esquerda ruturista, mas também com as forças políticas e as plataformas cívicas doutras nações do Estado. Uma Frente Ampla que artelhar-se-há, já que logo, em base à unidade popular, sobre um programa amplo e de comum denominador que permita somar o máximo espectro de organizações populares.

E nesse programa, na leitura de Anova, o fundamental é:
a.- a quebra democrática com a II Restauração bourbónica, cujo correlato é mudar o modelo político, económico e social imposto por 40 anos de fascismo e quase outros 40 de franquismo sem Franco com umas elites herdeiras da ditadura que pilotaram uma “Transição” de costas à maioria social.
b.- A demanda duma democracia real, em sintonia com amplos setores da sociedade civil, que, antes de mais, para ser merecente do seu nome deve assentar-se em três frentes complementares: no político a reconquista da soberania popular; no económico o combate contra a ortodoxia ultraliberal da troika; no social, o respeito pelos direitos da cidadania onde se inclui o direito a decidir de todas as nações do Estado espanhol e o respeito ao feito diferencial de galegos, bascos e catalães (mas também doutros territórios com línguas de seu e/ou feitos diferenciais como Asturies, Aragão, Andaluzia...).

Em definitiva, uma Frente Ampla que faça ver a incompatibilidade manifesta entre o respeito e a garantia dos nossos direitos com a hegemonia do livre mercado, ou entre a democracia e o capitalismo ultraliberal. Uma Frente Ampla que permita um amplo processo de ruturas com a arquitetura institucional da democracia burguesa e com o capitalismo.

Uma Frente Ampla que aguardamos chegue a Galiza e ao Estado espanhol 40 anos após o golpe de Estado que pus fim ao ensaio de socialismo democrático impulsado por Salvador Allende em Chile. Um ensaio, a primeira vista truncado e fracassado, mas cujo eco se sente com força hoje na emancipação de América do Sul: em Uruguai, em Equador, em Bolívia, em Venezuela...

A aposta de Anova exige tecer uma nova conceção estratégica de como construir um novo Estado para um novo tipo de sociedade e, em sintonia também com o que expunha Allende, tal conceção deve ter presentes (ao menos) três cousas: a particularidade nacional de cada processo (neste momento especialmente importante em Catalunya, Euzkadi e a Galiza), uma política de alianças que permita a independência dos explorados e oprimidos e, por fim, o caráter democrático do processo revolucionário sendo este último ponto indispensável e fundamental para avançar coletivamente alimentando e legitimando o processo desde o conjunto da classe trabalhadora e os sectores atacados pela ofensiva ultraliberal.

Salvador Allende foi um militante socialista que advogou por uma ampla convergência popular que fizera frente ao Imperialismo (hoje denominado como globalização ou mundialização -na escola francesa-) e à oligarquia que acumulou e acumula capital com a suor da classe trabalhadora. Allende procurou sempre chegar ao Governo por meio do sufrágio universal, opondo-se ao seu próprio partido que em Chillán (1967) quis deixar de lado a via institucional e apostar pela conquista armada do poder.
O dia do seu triunfo eleitoral assinalou: "Hemos triunfado para derrotar definitivamente la explotación imperialista, para terminar con los monopolios, para hacer una seria y profunda reforma agraria, para controlar el comercio de importación y exportación, para nacionalizar, en fin, el crédito, pilares todos que harán factible el progreso de Chile, creando el capital social que impulsará nuestro desarrollo."2

Assim, os mil dias da Unidad Popular foram para o povo chileno um inédito processo que significou um grande sacrifício para atingir um histórico empoderamento das classes populares que apenas assim podiam confrontar – desde a unidade mais ampla possível – o capital foráneo e os interesses imperialistas. Uma via através da unidade popular, do socialismo democrático, que voltam percorrer hoje os povos de América do Sul, embora seja hodierno uma correlação de forças e um contexto evidentemente diferentes.

No entanto, tanto hoje como ontem, o caminho que propunha Allende não é doado. Ao igual que na proposta de Anova exige fazer uma leitura do presente como história, um olhar a longo prazo por cima do cálculo eleitoral e uma audácia e uma teimosia sustentada no tempo que poucos partidos e organizações têm na voragem do curto-prazismo predominante na política. No entanto, toda a esquerda deve antepor por cima de qualquer consideração o seu alvo estratégico fundamental: a superação do capitalismo e a emancipação social e nacional de todos os povos do mundo:
Como decía Allende, "la lucha del pueblo de Chile no es una lucha de generaciones, menos el monopolio de un sólo partido, la lucha debe ser de los trabajadores, de los estudiantes, de los profesionales y de las múltiples organizaciones sociales y políticas dispuestas a asumir el desafío de la unidad a pesar de las diferencias porque han comprendido la labor histórica en la que vivimos."3

Esta Frente Ampla, no entanto, não deve ver-se tampouco como um ponto de chegada. É tão só o ponto de partida dum processo que medirá a capacidade da esquerda não resignada para acumular forças e demonstrar na praxe quê é o que é o socialismo para o século XXI. O socialismo democrático, com uma visão de fundo, compreende que toda verdadeira rutura com a ordem estabelecida é um processo e não um acontecimento único que se dá um 15 de maio ou um 14 de abril. E, finalmente, quê é o que xebra o socialismo democrático de Allende do social-liberalismo ou ainda da socialdemocracia? Que no horizonte que guia o quê fazer atual mantêm-se todos e cada um dos alvos revolucionários inerentes a todo socialismo revolucionário.

Notas:
1Xosé Lois García, “Dun poema francés” em Borralleira pra sementar unha verba [Monforte de Lemos: Xistral], 1974.
2Discurso de Salvador Allende na madrugada do 5 de setembro de 1970.
3Camila Vallejo, “Los estudiantes desenpolvan un icono” em Le Monde Diplomatique en español, nº 215, setembro 2013, pp. 16-18.

AGE esixe coñecer o caderno de vendas de NovaGaliciaBanco para deitar luz sobre o espolio do aforro galego

Alternativa Galega de Esquerda (AGE) vén de solicitar á comisión de investigación sobre as caixas de aforros que pida ao FROB o caderno de vendas de NovaGaliciaBanco encargado no mes de xullo á entidade BNP-Paribás. Xosé Manuel Beiras, portavoz de AGE, e Yolanda Díaz, viceportavoz, asinan un escrito (anexo) en esixen ao órgano parlamentario que incorpore o documento aos seus traballos. O caderno de vendas fixa o valor da entidade e, segundo a opinión de Beiras e Díaz, facelo público contribuiría “á defensa do interese de Galiza neste proceso de espolio do aforro galego”. 
É o señor Núñez e o seu Goberno quen están a facilitar o escurantista proceso de desintegración e venda do que un día foron as caixas de aforro galegas. “Ben por falta de vontade, ben por falta de peso político”, sinalan os autores da solicitude, “NovaGaliciaBanca non é considerada sistémica, no fondo porque Galiza non é sistémica para a política e a economía estatal. Así, o FROB non vai facer os esforzos que si se fan, por caso, con Bankia para conservar unha entidade galega de creto”.
Para Alternativa Galega de Esquerda (AGE), o proceso de liquidación de NovaGaliciaBanco non pode quedar na sombra e ser unicamente coñecido polos grupos financeiros que participan na rapina. Non pode ser que os fondos de investimento e os bancos saiban do caderno de vendas e do seu contido e a cidadanía galega, que cos seus cartos pagou o rescate público da entidade, non. AGE tamén pregunta ao presidente da Xunta a que se debe o seu interese en manter ocultos estes papeis.

18 sept 2013

Beiras denuncia que os incendios son “unha desfeita ecolóxica recorrente que o poder ignorou sistematicamente”

O portavoz de Alternativa Galega de Esquerda (AGE), Xosé Manuel Beiras, denunciou esta maña en rolda de prensa que os incendios forestais son “unha desfeita ecolóxica recorrente que o poder autonómico ignorou sistematicamente”. “É como se a catástrofe do Prestige se repetise cada ano e que os sucesivos Gobernos da Xunta non tomasen ningunha medida estratéxica, de longo alcance, ao respecto”, expuxo, antes de explicar a proposición non de lei (pnl) do seu grupo parlamentario que recupera o Ditame da Comisión non permanente para estudio da problemática dos incendios forestais aprobado polo Parlamento en 1987. Trátase dun documento que recolle 47 medidas concretas contra a problemática dos lumes. “Entre outros asuntos, inclúe a necesidade de ‘conseguir que as accións preventivas teñan cada vez máis importancia”, sinalou Beiras, “algo que, como vimos este ano, en que os traballos preventivos comezaron en xullo, segue sen se cumprir”.
As maiorías absolutas de Fraga Iribarne deixaron ese acordo unánime nun caixón. “É un exemplo de como o Partido Popular trata o traballo da oposición, desprézao e ignórao, especialmente dende a chegada de Fraga Iribarne e ate hoxe”, engadiu o portavoz de Alternativa, “e esquécese, cando se fala de alternativas, que no fondo dos arquivos deste Parlamento hai alternativas elaboradas pola oposición que nunca foron aceptadas polos gobernos do PP”. O caso do ditame de 1987 sobre os incendios non é este, xa que foi asinado por unanimidade na Cámara daquel ano.
Pero AGE vai máis alá de rescatar ese documento histórico. A través do deputado Antón Sánchez, que acompañou a Beiras na comparecencia antes os medios de comunicación, presentou outra proposición non de lei con 13 medidas para “entrar no fondo da cuestión dos lumes, algo que pasa por fixar poboación no medio rural”. Segundo Sánchez, a actitude do señor Núñez diante dos incendios redúcese a “inventar unha frase lapidaria cada día para intentar desviar a atención e eludir as súas responsabilidades”. Logo de cinco anos seguidos de Goberno, o PP de Núñez non elaborou un diagnóstico serio sobre o que acontece nos montes galegos. “Se o 45% dos lumes do Estado español prenden en Galicia, a que se debe? O señor Núñez intentou sabelo? Que medidas tomou?”, pregúntase o deputado, quen ataca a actitude do presidente da Xunta e equipáraa cun ministro do Interior que achacase as causas dun aumento de delincuencia aos delincuentes.
“O que acontece en Galicia non é casualidade”, estendeuse Antón Sánchez, “e ten que ver cun modelo forestal de baixa calidade ao servizo da industria pasteira ou cunha Xunta que non fai nada para impedir a reforestación ilegal de terras agrarias, xa denunciadas”. Entre 1987, ano do ditame do Parlamento galego ao respecto, e hoxe, 350.000 persoas abandonaron a actividade agraria. Eis unha das chaves do que sucede cada ano no monte galego. “Nos últimos anos, enfrontouse o monte coa actividade agraria, cando a súa relación sempre fora de cooperación”, concretou. Entre as medidas que AGE propón, logo de consultar con asociacións ecoloxistas, sindicatos agrarios ou mancomunidades de montes, atópanse un novo planeamento do monte a cincuenta anos vista, a profesionalización da detección e extinción de incendios ou un ordenamento territorial que fomente alternativas produtivas no rural.